Össur hafður að fífli

Össur Skarphéðinsson hafði uppi mikil orð í Brussel í dag um þær undanþágur sem hann ætlaði að ná fram fyrir Íslands hönd í aðlögunarviðræðunum við Evrópusambandið sem framundan eru. Ráðherra sambandsins fyrir stækkunarmál, Stefan Fuhle, tók þá frammí fyrir Össuri og lagði áherzlu á að alls engar varanlegar undanþágur væru veittar frá reglum þess. Og Fuhle er ekki fyrsti ráðamaðurinn í Brussel til þess að benda á þetta. Þetta veit Össur vel enda lýsti hann því einmitt yfir fyrir ári síðan að okkur Íslendingum stæðu engar varanlegar undanþágur til boða í sjávarútvegsmálum.

Það er þó ekki bara Össur sem gerir sig að fífli í Brussel heldur hefur öll ríkisstjórnin gert það. Fólk í Evrópu og vafalaust víðar furðar sig á því að sótt hafi verið um inngöngu í Evrópusambandið þegar ljóst er að Íslendingar vilja ekkert í sambandið. Stjórnmálamenn í Evrópu furða sig í vaxandi mæli á þessu. Þeir skilja ekkert í þessu enda Össur búinn að telja þeim trú um að íslenzka þjóðin sé að baki umsókninni. En þeir hafa smám saman verið á átta sig á blekkingunni, að svo er alls ekki. Og þeir kunna Össuri og ríkisstjórninni litlar þakkir fyrir að hafa dregið sig á asnaeyrunum.

Frá sjónarhóli Evrópusambandsins er það nefnilega svo að ríki sækir ekki um inngöngu í sambandið nema heimavinnan hafi verið kláruð, umrætt ríki ætli að ganga þar inn og öflugur stuðningur sé til staðar við umsóknina. Það er ekkert til sem heitir "könnunarviðræður" eða eitthvað slíkt. Ísland er í aðlögunarferli sem miðar að því að landið gangi í Evrópusambandið. Við erum ekki í neinum einföldum aðildarviðræðum eins og Norðmenn áður en þeir höfnuðu inngöngu í sambandið fyrir rúmum 15 árum síðan. Kerfinu var nefnilega breytt árið 1995 rétt eftir höfnun Norðmanna.

Nú fer aðlögunin að Evrópusambandinu fram áður en ríki gengur í sambandið og áður en íbúar ríkisins fá að kjósa um inngönguna sé á annað borð boðið upp á slíkt.

Fyrirvaralausar áhyggjur

Það er athyglisvert að lesa um ummæli franska Evrópumálaráðherrans og fleiri kollega hans vegna áhyggja þeirra af litlum stuðningi á Íslandi við inngöngu í Evrópusambandið. Þær áhyggjur eru settar fram án allra fyrirvara um að ekki liggi fyrir einhver samningur um inngönguna eða eitthvað slíkt.

Íslenzkir Evrópusambandssinnar með Össur Skarphéðinsson í broddi fylkingar segja sí og æ að ekkert sé að marka skoðanakannanir fyrr en slíkur samningur liggi fyrir. Þá muni afstaða fólks breytast og meirihluti vera fyrir inngöngu fullyrða þeir í máttlausri tilraun til þess að blekkja sjálfa sig og aðra um það.

En evrópsku utanríkisráðherrarnir vita eins og allir aðrir að það er ekki að fara að gerast. Ástæðan er einfaldlega sú að slíkir samningar munu í raun engu bæta við það sem þegar er vitað um það hvað innganga í Evrópusambandið hefði í för með sér.

Í stuttu máli sagt er það einfaldlega þannig að ef gengið er í Evrópusambandið þá fær fólk nákvæmlega það - Evrópusambandið.

Leiðari Fréttablaðsins í dag

Það er gaman að leiðara Fréttablaðsins í dag rituðum af Óla Kristjáni Ármannssyni. Hann talar þar fyrir inngöngu í Evrópusambandið og kallar eftir upplýstri og málefnalegri umræðu um Evrópumálin sem byggi "á staðreyndum fremur en rakalausum fullyrðingum."

Gallinn við skrif Óla Kristjáns eru hins vegar þau að leiðarinn hans er langt frá því að geta talizt mjög upplýstur, málefnalegur eða að byggjast á staðreyndum. Þar eru einmitt fyrirferðamiklar rakalausar fullyrðingar.

Tökum bara eitt dæmi þó af nægu sé að taka. Óli Kristján fullyrðir að Ísland hafi þegar "innleitt bróðurpartinn af regluverki Evrópusambandsins" í gegnum aðildina að EES-samningnum og Schengen-samstarfinu.

Nú vill svo til að heildarregluverk Evrópusambandsins telur hátt í 100.000 lagagerðir á meðan allar lagagerðir í gildi á Íslandi, lög og reglugerðir, eru um 5.000 talsins. Hvernig fær hinn upplýsti og málefnalegi Óli Kristján það út í ljósi þessara staðreynda að við höfum tekið yfir bróðurpartinn af regluverki sambandsins?

Því miður eru þessi vinnubrögð lýsandi fyrir marga Evrópusambandssinna. Þeir kalla í sífellu eftir málefnalegri umræðu um Evrópumálin en þá kröfu gera þeir augljóslega ekki til sín heldur aðeins þeirra sem eru andstæðrar skoðunar.

Bjartur í Sumarhúsum

Gaman að þeim sem telja að kommúnisti, sem vildi sjá Ísland gert að einhvers konar hjálendu Sovétríkjanna sálugu, sé einhver dómari um það hvort gott eða slæmt sé að vera sjálfstæður. Bara vegna þess að sögupersóna sem hann skóp fór ekki vel út úr því sem væntanlega var að vilja höfundarins.

Þeir sem þannig kjósa að líta á málin undirstrika með því aðeins eigin einfeldni og barnaskap. Þetta væri hliðstætt og að einhver Evrópusambandssinni í dag sem vill sjá Ísland gert að héraði innan Evrópusambandsins ritaði bók með sama hætti til höfuðs sjálfstæði og væri talinn einhver dómstóll í þeim efnum.

Jón Sigurðsson, forseti, sagði eitt sinn að veraldarsagan væri vitni þess að þjóðum farnaðist bezt þegar þær færu sjálfar með stjórn eigin mála sem er alveg rétt. Sagan er miklum mun áreiðanlegri og hlutlægari dómari í þessum efnum en nokkurn tímann Halldór Laxness með fullri virðingu fyrir honum að öðru leyti.

Nýjar kosningar!

Ef það gerist að ríkisstjórn vinstriflokkanna fellur verður að mynda starfsstjórn um nauðsynleg verkefni og boða síðan til þingkosninga sem allra fyrst með hliðstæðum hætti og gert var í byrjun árs 2009. Það er ljóst að stuðningur við stjórnmálaflokkanna á meðal kjósenda hefur gerbreytzt í grundvallaratriðum frá síðustu þingkosningunum og leiðrétta þyrfti því vægi þeirra á Alþingi áður en eiginleg ný ríkisstjórn gæti tekið við völdum í landinu.

Hvað er góður samningur?

Evrópusambandssinnar tala gjarnan um að ná þurfi góðum samningi við Evrópusambandið um inngöngu Íslands í það. Hins vegar fylgir aldrei nein sérstök útlistun á því hvað góður samningur sé að þeirra áliti. Hvað gæti t.d. orðið til þess að þeir legðust gegn inngöngu í sambandið? Hvaða skilyrði setja þeir fyrir slíkri inngöngu? Hverju eru þeir ekki tilbúnir að fórna? Það fæst aldrei gefið upp.

Fyrir vikið er ekki hægt að líta öðruvísi á málið en svo að þeir séu reiðubúnir að ganga í Evrópusambandið skilyrðislaust og algerlega óháð einhverjum samningum við sambandið.

Uppnefni Evrópusambandssinna

Það er iðulega talið til marks um slæma málefnastöðu þegar gripið er til þess ráðs að uppnefna þá sem eru andstæðrar skoðunar. Formaður Evrópusamtakanna undirstrikaði málefnafátækt sína á dögunum í aðsendri grein í Fréttablaðinu með því að uppnefna brezka þingmanninn Daniel Hannan "agúrkumanninn" vegna þess að hann gat ekki svarað honum málefnalega og síðan hafa fáeinir Evrópusambandssinnar fylgt í kjölfarið.

Látið hefur verið skína í það að um uppnefni sé að ræða sem hafi lengi loðað við Hannan og hann sé þekktur undir. Staðreyndin er þó sú að aðeins er um að ræða nokkurra daga gamla örvæntingu íslenzkra Evrópusambandssinna vegna þess að þeir eru að tapa umræðunni um Evrópumálin enn eina ferðina þar sem málefnastaða þeirra er eins og áður engin.

Þeir sem vilja fara úr öskunni í eldinn

Sumir gleyma greinilega, viljandi eður ei, að efnahagsástandið innan Evrópusambandsins er ekki beinlínis gæfulegt og að veran í sambandinu hefur ekki forðað ófáum ríkjum þess frá því að þurfa að leita á náðir Alþjóðagjaldeyrissjóðsins og það samkvæmt tilmælum ráðamanna í Brussel. Ofan á það bætist gjaldmiðill á brauðfótum, evran, sem sífellt fleiri fá efasemdir um að verði hreinlega til innan ekki svo langs tíma.

Broslegir Evrópusambandssinnar

Það er vægast sagt broslegt þegar Evrópusambandssinnar saka okkur sjálfstæðismenn um að taka upp stefnu vinstri-grænna í Evrópumálum á sama tíma og þeir vilja sjálfir ekkert frekar en að við tökum upp stefnu Samfylkingarinnar!

Svo má nú rifja það upp til gamans að Sjálfstæðisflokkurinn var andvígur því að ganga í Evrópusambandið löngu áður en Vinstrihreyfingin - grænt framboð var stofnuð.

Könnun gerð fyrir landsfund

Því var haldið fram að síðasta skoðanakönnun Capacent á fylgi stjórnmálaflokkanna hefði verið gerð fyrir landsfund Sjálfstæðisflokksins sem fram fór 25. til 26. júní sl. Könnunin mældi því að sögn ekki fylgi flokksins eftir að ályktanir fundarins lágu fyrir, ekki sízt í Evrópumálum.

Staðreyndin er sú að skoðanakönnunin var gerð eftir landsfundinn, þ.e. 28. til 30. júní, og mælir því einmitt fylgi Sjálfstæðisflokksins eftir að landsfundurinn fór fram og fyrir lá m.a. að flokkurinn myndi beita sér fyrir því að ESB-umsókn ríkisstjórnarinnar yrði dregin til baka.

Skemmst er frá því að segja að Sjálfstæðisflokkurinn mældist í könnuninni með 33% fylgi sem er aukning um 3 prósentustig frá því mánuði áður. Flokkurinn hefur aðeins einu sinni mælst með meira fylgi frá síðustu kosningum. Það var í marz-apríl sl. og þá var fylgið 34%.

Beðið eftir Steingrími

Nú hafa aðilar innan Evrópusambandsins enn eina ferðina lýst því yfir að greiðsla fyrir Icesave sé skilyrði fyrir inngöngu Íslands í sambandið. Í þetta skiptið Evrópusambandsþingið.

Nú bíðum við bara eftir því að Steingrímur J. Sigfússon, eða einhver annar forystumaður ríkisstjórnarflokkanna, segi við fjölmiðla að Icesave og Evrópusambandsumsóknin tengist bara ekki nokkurn skapaðan hlut. Og hvers vegna ekki? Jú, vegna þess að ríkisstjórnin lítur ekki svo á að tengsl séu þarna á milli.

Skítt með það þó að Evrópusambandið tengi þetta saman. Það er algert aukaatriði...

Engin rök hjá Össuri

Össur sagði í Króatíu í dag að ef Ísland hefði verið í Evrópusambandinu og með evruna hefði ekkert efnahagshrun orðið hér á landi. Það er ekkert annað. Hann ætti kannski að heimsækja Grikkland, Írland, Spán og fleiri Evrópusambands- og evruríki næst sem eru á barmi gjaldþrots.

En það er annars engin tilviljun að Össur skuli láta þessi orð falla á erlendri grund og auðvitað án alls rökstuðnings. Hann og fleiri Evrópusambandssinnar reyndu á sínum tíma að telja okkur Íslendingum trú um þetta sama en eru löngu hættir því enda keypti fólk ekki slíkt órökstutt tal.

Hver er að hrekja Þorgerði?

Hver er að hrekja Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur úr Sjálfstæðisflokknum? Hún og skoðanasystkini hennar í Evrópumálum urðu undir í lýðræðislegri kosningu á landsfundi flokksins á dögunum. Það er ekkert nýtt og hefur komið fyrir fleiri í öðrum málaflokkum án þess að þeir hafi upplifað það sem svo að verið væri að hrekja þá eitt eða neitt. Ef einhver er að hrekja Þorgerði Katrínu úr Sjálfstæðisflokknum er það einfaldlega lýðræðið.

Ég býst annars við að ef Kristján Þór Júlíusson nálgaðist málin eins og Þorgerður hefði hann lýst því yfir eftir að hafa tapað fyrir henni í varaformannskjörinu þarna um árið að með því hafi verið að hrekja hann úr Sjálfstæðisflokknum. Hvað hefði Þorgerði þótt um slík ummæli? Þau hefðu auðvitað verið fáránleg og það sama á við núna.

Fjölmiðill Evrópusambandssinna

Það er athyglisvert að sjá hvaða fjölmiðli Evrópusamtökin treysta bezt til þess að "fræða" fólk um Evrópusambandið þó ekki komi það beinlínis á óvart.

Verðtrygging um allan heim

"Hagfræðingurinn Þórólfur Matthíasson telur að væntanleg dómsmál varðandi verðtrygginguna muni ekki snúast um almennt lögmæti hennar. Hún hafi verið við lýði í 30 ár á Íslandi og finnst um allan heim."

Þetta er haft eftir Þórólfi Matthíassyni, hagfræðiprófessor og miklum Evrópusambandssinna, á Pressan.is í dag. Hver man ekki eftir þeim áróðri Evrópusambandssinna að verðtryggingin væri einhvers konar séríslenzkt fyrirbæri? Fyndist hvergi nema hér á landi?

Einmitt.

Engar málamiðlanir mögulegar

Málamiðlanir í Evrópumálunum eru ekki raunhæfar. Þetta er þannig málaflokkur að slíkt er alls ekki mögulegt. Það er einfaldlega annað hvort eða í þessum málum. Stuðningsmenn þess að Ísland gangi í Evrópusambandið munu þess utan aldrei sætta sig við varanlegar málamiðlanir í þessum efnum. Fyrir þeim er slíkt í besta falli aðeins áfangi á þeirri leið að ná að lokum sínu fram að fullu.

Það þarf ekki annað en að horfa til þess hvernig málin hafa þróast innan Framsóknarflokksins á undanförnum árum. Þar var Evrópusambandssinnum innan flokksins réttur hver fingurinn á fætur öðrum í þeirri von að hægt yrði að finna málamiðlun sem þeir gætu sætt sig við en allt fyrir ekki. Þeir vildu alltaf meira og meira.

Loks náðu Evrópusambandssinnar því fram á flokksþingi Framsóknarflokksins í janúar 2009 að umsókn um inngöngu í Evrópusambandið var sett á dagskrá. Fyrir því voru þó sett mjög ákveðin skilyrði. Skemmst er frá því að segja að síðan hafa þessir aðilar látið eins og þau væru hreinlega ekki til og skipti engu máli.

En fyrst Evrópusambandssinnum er tamt að ræða um málamiðlanir þessa dagana eins og í tengslum við landsfund Sjálfstæðisflokksins nýverið þá er ekki út vegi að minna á að í fullu gildi er ákveðin málamiðlun í þessum efnum sem heitir samningurinn um Evrópska efnahagssvæðið og Ísland er aðili að.

Evrópusambandssinnar halda því gjarnan fram í áróðri sínum að Ísland sé þegar að miklu og jafnvel að mestu leyti komið inn í Evrópusambandið í gegnum EES-samninginn sem að vísu er langt frá því að vera sannleikanum samkvæmt. En ef þeir trúa því sjálfir er ljóst að komið hefur verið all hressilega til móts við þá með honum.

Staðreyndin er einfaldlega sú eins og áður er komið inn á að Evrópusambandssinnar eru ekki á höttunum eftir málamiðlunum og hafa engan áhuga á þeim. Þeir munu aldrei sætta sig við neitt annað en að gengið verði að þeirra ýtrustu kröfum. Það er því algerlega tilgangslaust að reyna að semja við þá um annað.

Stórskemmtilegt lið

Stórgaman að svona liði eins og þessum tiltölulega fáu Evrópusambandssinnum í Sjálfstæðisflokknum sem geta ekki sætt sig við lýðræðislega niðurstöðu (frekar en Evrópusambandið sjálft) og halda að flokkurinn standi og falli með þeim ;)

ESB-sinnaður hægriflokkur?

Hermt er að lítill hópur Evrópusambandssinna innan Sjálfstæðisflokksins hafi hótað því að ef landsfundur flokksins vogaði sér að álykta sem svo að draga beri umsókn vinstristjórnarinnar um inngöngu í Evrópusambandið til baka og hætta þar með aðlögunarferlinu að því ætli þeir að stofna nýjan flokk með inngöngu í sambandið á stefnuskrá sinni.

Ég hef að vísu enga trú á því að af þessu verði en ef svo verður þá óska ég þeim bara góðs gengis við að bítast við Samfylkinguna um það innan við 30% fylgi sem samkvæmt skoðanakönnunum vill ganga í sambandið. Það yrði fyrst og fremst til þess að veikja þann flokk enn frekar sem aðeins getur talizt mjög jákvætt.

Þessir sömu einstaklingar hafa varað við því að Sjálfstæðisflokkurinn gæti klofnað ef slík ályktun yrði samþykkt. Það er hins vegar ljóst að sú umhyggja er algerlega innantóm. Ef þeim tækist að beina flokknum í átt að Evrópusambandinu í trássi við mikinn meirihluta sjálfstæðismanna og kjósendur flokksins myndu þeir ekki hika við það.

Deginum ljósara er að fyrir Evrópusambandssinnum í Sjálfstæðisflokknum er flokkurinn aðeins eins og hvert annað tæki til þess að koma Íslandi með góðu eða illu undir stjórn embættis- og stjórnmálamannaelítunnar í Brussel. Hvort sú viðleitni leiddi til þess að flokkurinn klofnaði er algert aukaatriði fyrir þeim.

Ég hef meiri áhyggjur af því ef klofningur yrði vegna þess að fjöldi sjálfstæðissinnaðra sjálfstæðismanna gæti ekki sætt sig við það að ekki væri tekin afgerandi afstaða gegn ESB-umsókninni og ályktað sem svo að hana beri að draga til baka hið snarasta. Þá fyrst væri hætta á raunverulegum klofningi.

Kína eða Evrópa?

Nýjasta útspil Evrópusambandssinna ef marka má nýlegan pistil Þorsteins Pálssonar, fyrrum forsætisráðherra, í Fréttablaðinu á dögunum virðist vera að halda því fram að valið fyrir okkur Íslendinga standi á milli þess að ganga annað hvort í Evrópusambandið eða ganga Kína á hönd. Tilgangurinn með þessu er augljóslega sá, að gera Kínverja að einhverjum grýlum sem ekki megi eiga í neinum samskiptum við. Um leið er undirstrikuð sú miðaldasýn Evrópusambandssinna að Evrópa sé nafli alheimsins og utan hennar sé varla neitt að finna sem nokkru máli skipti.

Ég veit hins vegar ekki betur en að Evrópusambandið sjálft hafi reynt t.a.m. að ná fríverzlunarsamningi við Kína en ekki gengið. Hins vegar vorum við Íslendingar komnir vel á veg með að landa slíkum samningi þegar umsóknin um inngöngu í sambandið setti þá vinnu alla í uppnám, en við inngöngu féllu allir slíkir samningar við önnur ríki úr gildi.

Ég veit líka ekki betur en að mikill efnahagslegur uppgangur hafi verið í Kína á liðnum árum og að almennt sé talið að Kínverjar eigi eftir að styrkja mjög stöðu sína á alþjóðamörkuðum í framtíðinni. Á sama tíma er gert ráð fyrir því að stöðnun og jafnvel hnignun muni einkenna tollabandalagið og verðandi stórríkið á brauðfótum Evrópusambandið.

Sömuleiðis veit ég ekki betur en að Kínverjar séu ekki í neinni gamalsdags landfræðilegri útþenslu líkt og Evrópusambandið. Þeir eru ekki að fara fram á það að Ísland verði innlimað í Kína í staðinn fyrir viðskipti og önnur samskipti.

Það er ekkert að fara að gerast að við Íslendingar tökum, eða þurfum að taka, Kínverja fram yfir Evrópu þó viðskipti við þá aukist. Ekki frekar en þegar við seldum Sovétmönnum fisk í þorskastríðunum þegar Bretar settu á okkur hafnbann. Það er hins vegar gott dæmi um það hversu mikilvægt það er fyrir okkur að ráða því sjálfir hverja við eigum í viðskiptum við og á hvaða forsendum.

Við Íslendingar eigum að sjálfsögðu að byggja framtíð okkar m.a. á því að eiga í frjálsum viðskiptum við sem flesta og þ.m.t. Kínverja, enda eru frjáls viðskipti besta leiðin til þess að stuðla að frelsi og lýðræði. Það er hins vegar ljóst að það gerðist ekki innan gamaldags og hnignandi tollabandalags eins og Evrópusambandsins þar sem sjálfstæður réttur okkar til frjálsra samninga um viðskipti við önnur ríki yrði að engu gerður.

Ég fagna yfirlýsingu ESB-sinna

Samtök Evrópusambandssinna sem kalla sig Sterkara Íslands hafa sent frá sér yfirlýsingu þar sem m.a. er skorað á samtök andstæðinga inngöngu í Evrópusambandið að forðast gífuryrði og hræðsluáróður. Nú er það svo að Heimssýn, hreyfing sjálfstæðissinna í Evrópumálum, hefur alla tíð lagt áherslu á málefnalega umfjöllun um Evrópumál og verður svo vafalítið áfram.

Hitt er svo annað mál að því ber vitanlega að fagna mjög ef samtök Evrópusambandssinna hafa í hyggju að hætta t.d. að nota gífuryrði eins og „einangrunarsinnar“ um þá sem eru annarrar skoðunar en þeir í umræðum um Evrópumál og um leið viðhafa þann hræðsluáróður að gangi Ísland ekki í Evrópusambandið muni landið á einhvern hátt einangrast frá heimsbyggðinni.

Fagna grænu aðildarljósi